Yaşamın her alanında olduğu gibi her konuda sorumluluğu üzerimize almamız gerekiyor.İnsan doğası gereği hataları ya da başarısızlıkları karşısında hep bir sorumlu arar,bulamadığında da "şeytana uydum"deyip işin içinden sıyrılmaya çalışır.Evliliklerde yaşanan sorunlarla ilgili olarak da tam bir sorumluluk almak gereklidir.Evliliklerde yaşanan sorunlarla ilgili olarak kimi zaman evlilik kurumu,kimi zaman ekonomik nedenler kimi zaman metropol şartları ya da bir başka bir alana sorumluluk yüklemek çok doğru değildir.Sorunun kaynağı genelde çevrede ya da şartlarda değil insanın  içindedir.

Hiç bir mazeret ya da koşul evlilik ilişkisinde başarının yerini tutamaz.Bu nedenle bir takım olumsuz koşullara takılmak yerine yaşamdan ve evlilikten beklentilerimizi rasyonelleştirmeye,doğru iletişim tekniklerini öğrenip uygulamaya ve evrensel doğrularla uyumlu bir karakter inşa edilmesine odaklanmak çok daha doğrudur.

İnsan sosyal bir varlık olmak yönünde yaratılmıştır ve kendisine bunu gerçekleştirebilmesi için başta cinsel duygu olmak üzere bazı duygular verilmiştir.Yani doğanın kurgusu karşı cinsle birlikteliktir.Bu anlamda yalnız yaşamak çok zordur.

Son zamanlarda bir moda oldu gidiyor bazı olumsuz düşünceler gelişti;
-sorun varsa eşini çekmek zorunda değilsin
-dünyaya bir defa geliyorsun
-insan ömrü kısa
-ona mecbur değilsin ekonomik gücün var
vs..

Bence yaşamda her alanda olduğu gibi savaşmak en doğru seçenektir.Kolaycılık,mücadeleden kaçmak,mükemmeliyetçilik,fazla sahiplenmek evliliğin düşmanlarıdır.Unutulmamalıdır ki insan hayatında boşanmak her zaman bir çözüm değildir.

Henüz kırılmamışsa kalbidir.
Kırılmışsa, ıslak bakan gözleri.
Artık ağlayamıyorsa, dudağının kenarına yerleşmiş hüznü.
Hüznü bile hissetmiyorsa artık, buz tutmuş parmakları.
Isınmıyorsa, konuşmuyorsa ve artık hiç gülmüyorsa.. Anılarda kalmış çocukluğudur.
Ama muhakkak tatlı bir yeri vardır kadının.
Yeter ki severek bakan bir çift göz olsun üstünde.
Kadın, severek gösterir sakladığı tadı...  

Bu dizeler kadının hissettiklerini anlatırken, kadınlar için neler yazabileceğimi de şekillendirdi. Kadının ne kadar anlaşılmaz olduğunu söyler erkekler… Bir taraftan anlaşılması ne kadar zor ise, diğer taraftan da bir o kadar kolaydır aslında… Anlamak için uğraşıyor muyuz gerçekte bu önemli…

8 Mart Dünya Kadınlar Gününün de yaklaşması nedeniyle kadınların yaşadıklarını, beklentilerini, hayata bakış açılarını, düşüncelerini, duygularını ve tepkilerini paylaşırken, diğer taraftan da karşı cins tarafından nasıl algılandığını da dile getirmeden geçmek olmaz diye düşünüyorum.

Geçmişte ve günümüzde ikinci planda olmayı, birilerinin gölgesinde kalmayı seçmiştir kadın kendine… Kendi seçimi olmakla beraber toplumun da onu bu şekilde yönlendirdiğini unutmamak gerek.

Çocukluk dönemlerinden beri kadınları tanımlayan, onların cinsleriyle ilgili dalga geçilen pek çok söz duyarız. ‘Eksik etek, saçı uzun aklı kısa, sen ne anlarsın, kız halinle her şeye burnunu sokma, bu erkek işi’ gibi. Bu tür olumsuz sözcükler ya da cümlelerle programlanır.

Erkeklerin kadınları bu şekilde değerlendirmelerinin yanı sıra kadınlar da birbirine bu tür yüklemelerde bulunurlar.

Kadından erkeğine destek olması, aileyi toparlaması, evinin ve aile bireylerinin bakımını üstlenmesi beklenir. ‘Yuvayı dişi kuş yapar’, ‘Her başarılı erkeğin arkasında bir kadın vardır’, ‘Bir kadın erkeği vezir de, rezil de eder’ gibi… Bu sözlerle de kadından beklenenler ve arka planda olması gerektiği açıkça belirtilmiştir.

Doğrusunu söylemek gerekirse söz söyleme hakkı yokmuş gibi görünse de evliliklerde kayınvalide sorunlarına bakıldığında durumun hiç de öyle olmadığını düşünebiliriz. Belki de geçmişte ezilmenin ve baskının sonuçları olarak kendini güçlü hissetmeye başladığında ezen ve baskılayan konumuna geçmektedir.

İş yaşamında da yönetici konumunda ise daha agresif ve dominant bir tutumla bu ezilmişliğinin adeta intikamını almaya çalışır. Kimi zaman kadın her şeyini erkeği ile paylaşırken, kimi zaman kadın erkeğinin elinde avucunda ne varsa alıp götürür. Kimi zaman anne şefkati ile severken, kimi zaman acımasız bir düşmana dönüşebilir.

Tarihsel sürece baktığımızda da kadın erkeğin kölesi olmuştur. Amazonları saymazsak!.. Dinsel, sosyal, siyasal, bireysel ve ekonomik her anlamda kadın hep ikinci planda yer almıştır. Avrupa’da yıllarca bu durum devam etmiştir. Dini açıdan şeytan tarafından kullanıldığı düşünülmüş ve cadı ilan edilerek ateşe atılıp yakılmıştır. Erkeği kandırabileceği iddia edilerek tecrit edilerek işkence gördüğü dönemler olmuştur kadının… Kadın değersizleştirilip, hiçbir hak verilmemiştir. Şahitliğinin kabul edilmemesi, boşanma özgürlüğünün olmaması gibi…

Gelenek ve görenekler erkeklerin istediği şekilde biçimlendirilmiştir. Daha çok kadını kısıtlamaya yönelik kurallar ortaya konmuştur. Günümüzde kadın eskiden yaşadığı eziyetleri yaşamamakla birlikte ikinci planda kalmaya devam etmektedir. Erkeğin yanında yürümesi teşvik edilmek yerine erkeğin arkasında kalması desteklenmektedir. İyi bir anne ve eş olması her şeyden önce gelmektedir ve beklenmektedir. Çocuğu ya da eşi için işini bırakmaya zorlanmaktadır. Aile fertlerinin böyle düşünmesinin yanı sıra kadının kendisi de buna inanmaktadır. İşten ayrıldığında da statü ve kariyer kaybıyla kendini güvensiz, yalnız ve mutsuz hisseder. Kadın da bu rolü benimsemiş ve kendini tanıtmak zorunda kaldığında ‘ben bilmem kimin eşiyim’ diyerek kendi kimliğini ortaya koymamaktadır.  Daha önce de dediğim gibi toplum baskısının yanı sıra arka planda kalmayı tercih eden kadınlarda az değil.

Kadından affedici, fedakar, destekleyici, sabırlı ve uyumlu olması beklenir. Evi, eşi ve çocukları toparlayıcılık görevi verilir. Aldatıldığı hatta şiddet gördüğü hallerde bile evliliğini devam ettirmesi beklenir.

Kadından anne olması beklenir. Bunun içinde atıflarda bulunulur. ‘Cennet anaların ayakları altındadır’, ‘karnından sıpayı, sırtından sopayı eksik etmeyeceksin’ diyerek annelik için desteklenir. Kadın da kendini anne olmak için şartlandırır. Bir kadın için anne olamamakta da yetersizlik duygusuna sebep olur. Üretkenliği sadece bu yönde alkışlanır, destek görür. Menapoz döneminde de kendini değersiz, suçlu ve işe yaramaz hissetmesini buna bağlayabiliriz.

Kadın evde, iş hayatında, erkekler dünyasında, hatta kadınlar dünyasında hep bir rekabet, kendini beğendirme ve ispat etme çabasındadır. Kimi zaman cinsiyetini ve rolünü kabul etmeyerek sürekli bir çatışma, mücadele ve memnuniyetsizlik yaşar.

Kadın cinselliği talep etmez, erkeğin talep ettiği cinselliği yaşamaya çalışır. Erkek tarafından cinsellik istenmediği ve başlatılmadığı zaman kadın kendini beğenilmemiş olduğunu düşünür ve kendini aşağılanmış ve değersiz hisseder. Nazlanan ve istemiyormuş gibi davranması aynı zamanda da erkeğini reddetmemesi istenir. Yaşadığı çatışma cinselliği de rahat bir şekilde yaşamasını engeller.

Evet aslında kadının genetik olarak getirdiği farklılıklar vardır. Roller de faklıdır. Bunları kabul ediyoruz ama sevgi ve şefkat göstermeden sevgi göstermesini beklemek, saygılı davranmadan saygı duymasını beklemek, güven vermeden güvenmesini beklemek, paylaşmadan paylaşmasını beklemek ne kadar doğru… Kadına yönelik şiddet ve taciz devam ederken, onun yumuşak, sakin, sevecen ve naif olmasını bekleyebilir misiniz?

Her yılın mart ayının 8.gününde Dünya Kadınlar Günü kutlanıyor. Bir güne sığdırılabilir mi?

Bugün ile ilgili tarihi geçmişini de hatırlatarak yazıma son vermek istiyorum…

Kadınların erkeklerle eşit haklara sahip olmak yolunda verdiği savaşın temsili başlangıcı 8 Mart 1857 yılında ABD’nin New York kentinde başladı. Konfeksiyon ve tekstil fabrikalarında çalışan 40 bin işçinin insanlık dışı çalışma koşullarına ve düşük ücrete karşı başlattığı grev, polisin saldırısıyla kanlı bitti. Saldırı sırasında çıkan yangında çoğu kadın 129 işçi can verdi. İşçilerin cenaze törenine 100 bini aşkın kişi katıldı.

1910 yılında Danimarka’nın Kopenhag kentinde toplanan 2. Enternasyonale bağlı kadınlar toplantısında, Almanya Sosyal Demokrat Parti önderlerinden Clara Zetkin, bu yangında yaşamını yitiren 129 kadın işçi anısına 8 Mart gününün Dünya Emekçi Kadınlar Günü olarak kutlanmasını önerdi. Kadın hakları hareketini, özellikle oy hakkını onurlandırmayı amaçlayan Kadınlar Günü önerisi oy birliği ile kabul edildi.

2. Dünya Savaşı ve Soğuk Savaş yıllarında adeta yok olmaya yüz tutan kadın hareketi, 1960’ların sonunda tekrar canlandı. BM’nin 1975 yılını kadın yılı olarak ilan etmesi ve bunu takiben 1975-1985 arasının kadınların on yılı olarak açıklanması harekete gönül verenleri yüreklendirdi.

1977’de UNESCO’nun 8 Mart’ı Dünya Kadınlar Günü olarak açıklamasından bu yana dünyanın her yerinde Kadınlar Günü olarak kutlanıyor. 8 Mart sadece kadınları hatırlamaya değil, kadın hakları, kadın-erkek eşitsizliği ve kadına karşı şiddet gibi sorunların da tartışılmasına vesile oluyor. Dünyada kadınların yüzyıldır yürüttüğü özgürleşme mücadelesinin anıldığı ve kadınların güncel taleplerinin ifade edildiği bir gün olarak kutlanıyor.