çok güzel bir yazıydı firdevs...ama gerçeklikten uzak hayata  pembe gözlüklerle bakan birinin söyleyeceği şeyler bunlar...olması gereken bu tabiki...ama çok zor müthiş bir sabır ve güven gerekiyor bu cümleleri kurabilmek için...sadece senin değil karşındakinin de çaba göstermesi gerekiyor bu sözleri söyleyebilmek için...hani deriz ya sevdiğini özgür bırak seninse zaten yanına dönücektir, dönmezse o hiç senin olmamıştır gibi bişeydi galiba...

haklısın firdevs...bundan sonra bir beraberliğim olursa bu dediklerini hatırlayacam mutlaka...teşekkürler

Sevgili Pasiflora yazdıklarının hepsini bire bir yaşadım. Yıllarca sevdiğim ve severek evlendiğim eşimin bir gün beni anlayacağı ve benim onu sevdiğim gibi onunda beni seveceği günleri bekledim ve o bahsettiğin küçük hesapların bir kurbanı olduğumu gördüm. Tabi severken insanın bunları görebilmesi zamanını alıyor inanmak istemiyor insan gerçekten çok sevdiği kişinin hesaplarının kurbanı edildiğine...!  Beklentisiz sevmek mümkün ancak bu iki cinsin sevgisinde değil, diğer bütün sevgiler elbetteki beklentisiz olabilir.

herşey o kadar güzelki anlatamam..annsiyle tanıştım ve annemle tanıştı..ikimizinde içi çok rahat ve huzurdolu..böyle br mutluluk yaşayacağımı tahmin bile etmezken karşıma çıktı..ama beni zamanında üzen insan beni bırakmıyo,benden bu kadar kolay vazgeçemezsin,biz basit bir duygu yaşamadık diyo,gelir oraya kaçırırım diyo ve inanın bunları yapacak kişikte bi..bubu sevdiğim insan duysa beni direk bırakır.çünkü onun bazı bakış açıları farklı..benim sözlenip ayrıldığımı duyuncada şok oldu ve kendini zor toparladı  

Zaman acımasızdır, bunu sadece yüreği dinlemekle anlamıyorsun, dışarıdaki mevsimle de alakalı değil ama yaşadığımız her saniye sevgi ağacının yapraklarını sonbahar yaprakları gibi dökebilir, yavaş yavaş, farkına bile varmadan. Zamanın sadece dakikaları tüketmediğini, bizi de bir şekilde bir tükenişe doğru götürdüğünü bilerek, kışın dondurucu soğuğuna direnen çam ağaçları gibi yüreğimize sakladığımız sevgiye de sahip çıkmalıyız. Biliyorum tek başına da sevebiliyor insan, sevdiğinin yavaş yavaş uzaklaşan adımlarını görürken de sevebiliyor. Mutluluğu bulmak hayatı huzurlu ve güzel geçirmek için ve bunları elde edebilmek için hiç bir bahanem yoktu, yalnızca kenardan akıp giden hayata bakıyordum ve dur diyemiyordum çünkü hiç bir bahaneyi öne süremiyordum dur desem acaba durur mu ki diye de kendi kendime kabuslar kuruyordum. Hayatın güzel yüzünü tanıyınca değiştim, güneşin sadece gökyüzünü aydınlatmadığını, yağmurun sadece toprağı ıslatmadığını da fark ettim ve artık anladım ki sevgi kendiliğinden olan bir şey. Bunun için çabalamamız gerekmiyor, kendimize hangi oranda sevgi duyuyorsak bu sevgiyi yine çabalamadan karşımızdakine de aynı oranda her zaman göstereceğiz demektir. Her şeyi öğrenmeye çalışan bir çocuk gibiyim, hayatta öğrendiğim şeylerden birisi de insan öyle yaşamalı ki sonrasında pişman olmamalı, sevgiyi zamanında öyle göstermeli ki karşıdakine sonradan şöyle deseydim böyle yapsaydım gibi hiçbir uhde kalmamalı insanın içinde. Hep çocuk olmaktan bahseden birisiyim ben, ya sen hiç ben büyümedim diyen çocuk gördün mü? Büyüdüğümüz için hala çocuk olma hasretimiz var içimizde, çocuk gözüyle görülen yaşamın şefkatli kucağına ihtiyacımız var yaşamın her anında, hala o anı hatırlıyorum, elime aldığım ilk uçan balonun elimden uçup gitmesini ve o andan itibaren hayallerimden uçup gitmesinden korktuğumu ama anlamalıydım ki bu hayatımın bir parçasıydı. Hepimiz birer kocaman insan olduk, bıraktık küçüklüğümüzü geçmişte, şimdi çocuk olmanın zamanı değil, hayallere dalmanın da, şimdi sevmek zamanı. Sevgi yoksa iki insanın bir arada yaşaması çok zordur, tarihe bakarsan çoğunlukla yaşanmamış aşkları görürsün, belki bu yaşadığımız sonbahar dökümü, uzanamadığımız sevgilerin gözyaşları gibi. Ama tarihe inat, yaşayan insanların yaşamak istememesine inat, şimdi yaşamın beni hiç tutmadığı kadar tutabilseydim onun elinden, söyleseydim şarkılarımı, vücudumun titremesiyle hissettirseydim baharın sesini, haykırsaydım gökyüzüne şimdi sevmek zamanı.